Op de van luizen vergeven pruimenboom in onze tuin kwamen ook een aantal hongerwespen af. Waarschijnlijk op de kleverige, maar zoete honingdauw (poep van de bladluizen). Al ‘grazend’ zaten ze tamelijk rustig op de bladeren. Dat was mooi, want normaal gesproken zitten ze niet echt stil, maar zweven ze tussen en rond vegetatie en zijn bijna niet te fotograferen.
Hongerwespen zijn goed herkenbaar: achterpoten met dikke ‘scheenbenen/kuiten’, een zeer slank middel en een langwerpige dun achterlijf wat hoog achterop het borststuk geplaats is.
Ze zijn parasitaire op bijensoorten. Je kan ze dan ook rond je bijenhotel zien vliegen waar ze op zoek zijn naar een geschikt bijennestje om daar de eieren in kwijt te kunnen. Dan is zo’n slank achterlijf wel handig als ze een eitje in een bijennestgangetje moeten plaatsen.
Er zijn zo’n 10 soorten hongerwespen in Nederland, waarvan er 7 vrij zeldzaam zijn.
Ik ben geen hongerwespenkenner, maar kwam bij deze uit op het vrouwtje van de Gasteruption erythrostomum, omdat deze een legboor heeft met een lengte van 60-80% van het achterlijf en de twee rode segmenten. Dit blijkt een zeldzame soort te zijn.
Weetje:
De verdikte achterpootjes werken wss als een soort van evenwichtsorgaan. Als de vrouwtjes vliegend voor een bijennestje hangen, hangen die dikke achterpootjes schuin naar beneden als een soort contragewicht terwijl het achterlijf in een bijna rechte hoek hierop omhoog staat.
–..– Facebook –..– Instagram –..– Adobe Portfolio –..– Photo albums –..– Nature blog –..–