Ik denk dat iedereen de zang van de Cetti’s zanger wel kent. Een plotse, luide uitbarsting: korte tonen, een kleine pauze en dan een stel luide tonen en een abrupt einde. Het klinkt als: tjiet, pauze, tsjettie tsjettie tsjettie, tsjettie tsjettie tsjettie.
Horen is geen probleem, maar zien daarentegen… Hij leeft in het algemeen verscholen tussen het riet of de struiken. Als je hem dan al ziet is het vaak een snelle kleine donkere schim ergens tussen die begroeiing. Na het zingen verplaatst hij zich steeds heimelijk om weer ergens anders op te duiken en t egaan zingen.
Maar deze keer had ik geluk! Hij koos een bepaald boompje uit waar hij, lekker in het ochtendzonnetje, even ‘in beeld’ zittend, z’n zang de wereld in knalde, om daarna weer snel het riet in te duiken. Maar ik zag dat hij eigenlijk steeds weer terugkeerde naar hetzelfde boompje en het geheel herhaalde. Dus gewacht tot hij weer tevoorschijn kwam, om te proberen hem mooi op de foto te krijgen, voordat hij weer zou wegvliegen. Dat bleek toch lastig. Heel vaak zat hij toch nog op en tussen de takken met blaadjes of net achter de stam van het boompje. Maar de aanhouder wint! Op een gegeven moment kwam hij vol in beeld!
Ik kon toen zien wat een mooi vogeltje het is. De bovenzijde is diep roodbruin/donkerrossig, zeker in de ochtendzon, terwijl de onderzijde meer grijs is. Een wittige keel en ook nog een fraai wit oogstreepje. En of het een hij was? Moeilijk te zeggen. Vrouwtjes en mannetjes zijn gelijk van kleur en ook zingen ze beide op dezelfde manier.
Een leuk weetje:
Hoewel de naam een onomatopee lijkt (zijn eigen naam zingend) is de naam Cetti’s zanger toch een eerbetoon aan de Italiaanse natuuronderzoeker Francesco Cetti, die de soort beschreef in zijn vierdelige Storia Naturale di Sardegna (‘De natuurlijke historie van Sardinië’).
–..– Facebook –..– Instagram –..– Adobe Portfolio –..– Photo albums –..– Nature blog –..–