Cotman watercolours tubes on Saunders Waterford 300gsm 310×230 Cotton Satiné High White paper

Ik heb deze glasvleugelvlinder (Greta oto) jaren geleden gefotografeerd in een vlindertuin — geen idee meer welke — terwijl hij half verscholen onder een groot blad in het donker zat. Het is zo’n soort die je bij blijft: fragiel, bijna onwerkelijk, met half‑doorzichtige vleugels zonder echte kleur.

In Spaanstalige gebieden wordt hij soms espejitos genoemd, “kleine spiegeltjes”, vanwege die transparante vleugels.

Die transparantie is een slimme vorm van camouflage. Roofdieren zien geen patronen, geen vleugels, dus eigenlijk geen insect — alleen een vage vorm die meteen wegvalt in de achtergrond.

Hem schilderen in waterverf was precies het tegenovergestelde. Om die transparantie zichtbaar te maken, had hij een achtergrond nodig om tegen af te steken. Daarom heb ik een zachte achtergrond toegevoegd en de bokeh‑cirkels gemaakt door pigment weg te halen met een plastic cirkelsjabloon en een vochtig wattenstaafje. Simpel, maar het doet precies wat het moet doen.

Greta oto komt uit Midden‑Amerika, vooral uit nevelbossen, waar hij makkelijk verdwijnt tussen wisselend licht en schaduw.