De Alexandra’s vogelvlinder (Ornithoptera alexandrae) blijft een indrukwekkende verschijning. Vrouwtjes kunnen een spanwijdte bereiken van zo’n 31 cm, terwijl mannetjes rond de 20 cm blijven — een verschil dat je pas echt beseft wanneer je ze van dichtbij ziet. Niet voor niets worden ze vogelvlinders genoemd.

In het regenwoud van Papoea‑Nieuw‑Guinea leeft deze soort in een piepklein gebied van ongeveer 100 km². Daar komen ze nog redelijk veel voor, maar hun toekomst hangt aan een dun draadje: ze hebben oud regenwoud nodig om te overleven. Ontbossing en de aanleg van oliepalmplantages maken hun leefgebied steeds kleiner. Het bekende verhaal, maar telkens opnieuw pijnlijk.

Juist daarom is het bijzonder dat er in Nederland een succesvol kweekprogramma draait — een samenwerking tussen Pantropica en Vlinders aan de Vliet. Een bedreigde reus die hier een tweede kans krijgt.

In die vlindertuin heb ik al meerdere keren de imago’s kunnen fotograferen. Eén van die foto’s heb ik gebruikt als referentie voor dit waterverfschilderijtje. Een poging om een stukje tropische pracht vast te houden, voordat het misschien verdwijnt.